Tam olarak nereye gidiyorum acaba?

Peygamber vitesi bir sürücü argosu. Arabayla yoku? a?a?? giderken, vitesi bo?a al?p benzinden tasarruf etmek demek. Eski arabalarda varm?? tabi böyle bir?ey, ?imdilerde vitesi bo?a almamak laz?mm?? aksine. Neyse i?te, ben severim bu tabiri, hayat? ak???na b?rakmak gibi bir?ey… Zaten bu san?r?m bildi?im tek sürücü argosu, onu da burada böyle tek seferde harcay?verdim. Harcamasam iyiydi ama harcad?m gitti.

Geçen zaman içinde bir kaç kez blog yazay?m dedim ama ah i?te ?u peygamber vitesi ruh hali yok mu. Bir anda yazaca??m her?eyin geçicili?ini dü?ünüp ü?eniyorum. ?imdi durduk yerde edebiyat parçalamayay?m diyorum. Hiç olmad? h?zl?ca bir ki?isel özet geçeyim. Geçen süre içinde heyecan verici, güzel bir geli?me oldu, i?im konusunda. Umar?m sonuçlar? da iyi olacak. Yaln?z bu arada benim MacBook’un diskini çökertledim (ben uydurdum), o kötüydü. Ald???m yedekler filan da bir i?e yaramad? ve ben tam rahatlad?m derken yeniden bir çal??man?n içine girdim. ?imdi de daha önce yapt?klar?m? kurtarmaya çal???yorum. Sürücülerin bu durum için de muhtemelen bir argolar? vard?r ama ben bilmiyorum. Yine de biz bu duruma “Peygamber Levyesi” diyebiliriz. Neyseki en az?ndan MacBook, benim Ek-MacBook’um, servisten geri döndü. Daha da güçlü olarak hem de…

Son zamanlar?m?za damga vuran önemli ?eylerden biri de durmadan ya?an kar oldu. Bahçe?ehir gibi kayak tesislerini k?skand?ran bir yerde oturunca kar o kadar da ?eker bir?ey gibi durmuyor. Bir süredir tüm planlar?m?z? do?a ko?ullar?na göre yap?yoruz. Neyseki ben de bu f?rsat? kullan?p Jalin’in akl?na Anadolu Yakas?’nda oturma fikrini i?liyorum. Yani karla beraber çakallar da soka?a döküldü diyebiliriz, Ehehehe (Pis pis gülmek geldi içimden)

Bu kadar yaz?p da ?ark? payla?madan bitirmek yak???k almaz. Birincisi Peter Gabriel‘in cover’lardan olu?an Scratch My Back albümünden, bir Arcade Fire cover’?, My Body Is A Cage… Bana göre albümdeki en iyi cover bu…

Peter Gabriel – My Body Is A Cage (Arcade Fire Cover)

Buradan indirebilirsiniz.

?kincisi de Cinnamon Chaser’dan. ?ark?n?n kendisi de çok güzel ama videosu çok daha güzel i?in do?rusu. Smack My Bitch Up’?n tarz?na benziyor. Asl?nda Smack My Bitch Up ile karmas?n? düzeltmeye çal??an My Name Is Earl’ün birle?imi de denebilir.

Cinnamon Chasers – Love Deluxe

See you.

Kesin bu yolda geyik var...

Bozuk saatler gibi olsak,
Bütün gün doğru saati göstereceğiz diye yorulacağımıza
Günde iki kere doğru saat bizden geçiverse

Vakti zamanında biryerlerde yazmıştım, eninde sonunda doğru şarkı doğru yerde gelir diye. Tam olarak böyle yazmamıştım aslında, biraz daha edebi birşeydi. O zaman becerebiliyodum, şimdi çok çekici gelmiyor öyle yazmalar. Şimdilerde daha çok sakinliğin peşindeyim, hani ses olmasın da güzel sözler olmasa da olur gibilerden…

Geçen gece yeni yaşıma girdim. Yaş yeni ama aslında içerik olarak çok da yeni sayılmaz. Yepyeni bir Anadol gibi diyeyim de siz anlayın :) Gece çalışarak girdim yeni yaşıma. Sabahına birşeyler yetiştirmek için uğraşırken doğum günü filan aklıma gelmedi. Jalin kutlamasa hiç hatırlamayacaktım muhtemelen. Neyseki bir şekilde Radyo Eksen‘i dinliyordum ve artık neyi içtiğimi, neyi yazdığımı bilemediğim bir anda şu sözleri duydum:

Stop chasing shadows, just enjoy the ride…

Ben ilk defa duydum, benim ayıbım. Belki siz zaten biliyorsunuz, şarkı Morcheeba’nın Enjoy The Ride’ı. 2008 yılıdaki Dive Deep albümünden. Hani albümün adı da yakışmış, ambiyans katmış :)

Bir şarkıya ulaşmak bu kadar kolay olmamalı. Nerde walkman’in pili bitmesin diye kurşun kalemle kasetleri geri sardığımız günler. Hemen Google’layıp buldum, 100 bin dolar verip satın aldım ve dinlemeye başladım. Sözlerini araştırdım, aşağıdaki satırlara takılıp kaldım:

The day that you stop running
Is the day that you arrive

Biraz siz de takılın :D

Buradan indirebilirsiniz.

Pasifik güzel ama Atlantik'in kafası iyi...

Şu aralar bir devlet projesi için çalışıyorum. Tahmin ettiğiniz üzere çok gizli ve tehlikeli bir görev. İşin içinde Amerikan başkanı dahil herkes var. Siz bilmiyorsunuz ama tüm üst düzey ülke görevlileri, bıyıkları az ya da çok olsun, bu görevde umutlarını bana bağlamış durumda. Böyle olunca da blogdur filan çok zamanım olmadı. Yalnız bu blog da öyle bir illet ki, kendi kendine iş bağlıyor insan. Yazmadıkça kendini suçluyorsun, ama yazmadıkça yazasın da kaçıyor. Bir derde düştüm sen kurtar Rabbim (Farkettiğiniz üzere bu son cümleyi üstünüze alınmıyorsunuz).

Lafı uzatmadan, dediğim gibi bir devlet projesi var ve bu projenin pilot bölgesi de Erzincan. Erzincan’ın pilot bölge olarak seçilmesinin elbet bir sebebi var; açıklamak gereksiz ama komik bir nedeni olduğunu bilin yeter. Sonuç itibarıyla kısa süreliğine de olsa Erzincan’a gitmiş oldum bu proje sayesinde. Erzincan’la ilgili ilk dikkati çeken şey tüm binaların az katlı olması. Bir de şehrin aşırı düzlüğü. 10 derecelik tatlı, hafif bir yokuş bile yok. Tam bisikletlik. Tüm caddeler birbirini dikey kesiyor, neredeyse hepsi tam 90 derece… Evet blog geometri dersine dönmeye başladı, farkındayım… Neyse, kent depremlerden müzdarip olunca sürekli yeniden ve daha düzgün yapmak durumunda kalmışlar… Erzincan’ın kendine has jargonu da enteresan. Neşeli tirit, hoşgeldin kebabı, cimin üzümü filan…

Projenin büyük kısmını evde tamamlıyorum. Geçen zaman içinde masamı daha da büyüttük ve ikinci, büyük bir ekran daha aldık. İlk başta çekici gelen home office fikri aslında sanıldığı kadar güzel değil. En büyük problem çalışma saatinin olmaması. Gündüzleri minibüs şöförü gibi geceleri de vampir gibi sürekli çalışıyorum. Benim lanetim “mükemmelci” olmak. “Yaptım oldu anasını satayım” diyerek geçemiyorum hiçbirşeyi. Sonuçta genelde insanların dibini düşüren işler çıkıyor ama genleri bozulmuş böyle bir ülkede düşen dipleri toplama işi bile bana kalıyor. İtiraf etmek gerekirse altı boş şeylerin üstünde günlerini dünyayı kurtarmış gibi geçirebilenleri kıskanıyorum… Onlara imreniyorum ve hasetler içinde ortamdan çatlıyorum… Keşke diyorum onların bir klubü olsa ve ben de 10 bin dolar verip o klübe girebilsem… Ben salağım, o yüzden uğraşıyorum, o yüzden her kelimeye, her çizgiye, her eksikliğe, her probleme takılıyorum… Tüm potansiyel başarısızlıkları önceden sezebiliyorum ama onları pofuduk pofuduk kabartıp üstüne oturup, “Hay Allah” diyemiyorum…

Niye yiyosunuz lan beni?

İşte böyle; 35′ime çok az kaldı. Yaşlılık vıdı vıdı konuşmadan olmaz, bir yerde benim de hakkım böyle şikayetçi konuşmak. Yoksa ben de farkındayım, can çıkar huy çıkmaz. Herkesin kendi olduğu bir yol var, başka yoldan gitmeyi de beceremeyiz…

Öyle ya da böyle, bir blog daha devirdim ya, ona bak sen :D

Şimdi Kaş'ta Olmak Vardı

Geçen hafta tatildeydik ve bu saatlerde Jalin’le beraber Kaş sularında yüzüyor, güneşleniyor ve bir İskandinav ata sporu olan oteldeki çiftler hakkında espri yapmaca oynuyorduk.

Kaş bizim ilk gözağrımız; her sene de mümkün olduğunca gözümüzü ağrıtmasına çalışıyoruz. Biraz da ulaşımının zorluğundan dolayı bir sakinliği var Kaş’ın; sadece gerçekten seven kişiler çekiyor o kadar yolu. Sakinlik ve güzellik esnafında bile belli oluyor, her girdiğiniz dükkanda samimiyetle karşılaşıyorsunuz. Bu arada bu yazının başlığı da tatilde okuduğum kitaptan afırtı (çalıntı), John O’Farrel‘ın Erkek İçin En İyisi adlı kitabı… Zaten kendisi de başlığı Gilette‘in The Best A Man Can Get sloganından çalmış. Kısacası John ve Ben arlanmaz, uslanmaz iki ahlaksız insanız.

Çok uzatmadan, işte tatil notları:

- Bu sefer Kaş’a teknik olarak donanımlı gittik, E71‘lerimiz sayesinde Meis‘i (a.k.a. Megisti) kontrol altında tuttuk, twitter ile dünya gündemine damgamızı vurduk.
- Twitter aslında sandığım kadar saçma değilmiş, iş için kullanırken yararlı, kişisel kullanırken de eğlenceliymiş. Bu da Jalin’in twitter’ı bu arada :)
- Her akşam dönüp dolaşıp Deja Vu‘ya gittik, sadece 1 akşam ıskaladık.
- Deja Vu’daki en iyi masayı bulduk, Mojito‘yu kendimizden esirgemedik ve adını teleffuz edemediğimiz için Caipirinha içemedik.
- Kekova’daki Batık Kent’e Sea Kayak (bildiğin kano’nun irisi) yaptık; ama Batık Kent‘i göremedik. Neden mi? Onu aşağıda anlatayım.
- Sea Kayak boyunca Jalin’le beraber kürek çektik, iyi takım olduğumuzu kanıtladık.
- Simena’daki Cafe Ankh‘da dondurma yedik. Buradaki dondurmalar şöyle, Şeftali bir gün Robin Sharma’nın kitaplarını okur ve dondurmaya dönüşür. O kadar gerçekçiydi yani meyvalar. Ferrari’sini Satan Şeftali.
- Tersane koyunda yüzerken batık bir merdiven ve ilk kez bizim gördüğümüz deniz canlısını keşfettik. Adına Deniz Kırkayak‘ı koyduk.
- Yağmur’da yüzdük.
- Bana yeşim taşından bileklik, Jalin’e de harika saç bantları aldık.
- Kaş içinde yeni bir park yeri keşfettik, Moğol bıyıklı otoparkçı amcayı sevdik.
- Kaş’ın her yerinde harika müzikler çaldığı için ipod’larımıza dokunmadık. Benimkini açık bıraktığım için şarjı bitti tabi, Jalin şaşırmadı.
- Kumlu plajları sevmediğimiz için platform’dan denize girmenin keyfini yaşadık.
- Çay saatinde verilen turta’ya Jalin ortak olmadığı için turta yiyemedim. Buna rağmen 1 kilo daha aldım.
- Üçağız’dan Kaş’a dönerken yoldan üzüm aldık, harikaydı. Satıcı köylü kadın tartmakla uğraşmadı, kafana göre al dedi. (Kilosu 1 TL)
- Jalin bana Superman tişörtü aldı. Yakıştı bence.
- Mac’imden odamızda DVD seyrettik. Mac’de ilk Kaş yolculuğunu yapmış oldu.
- El parmaklarımız kırışıncaya kadar yüzdük. Hiç güneşte kalmamamıza rağmen yandık. Ben Mansur Ark gibi oldum.

Tabi ki dönüşte Özdere‘yi ziyaret edip Baran’ı (Batman JR) ve diğer aile üyelerini görmeyi eksik etmedik. Dolce’de ikoncanların arasında deniz sefası yaptık, Jalin İkoncan Duruşu konusunda çalışmalar yapmayı ihmal etmedi tabiki. Ben de Batman JR’la tehlikeli arazi yolculuklarına çıktım, hatta dizimi kanattım. Yaklaşık 500 dikiş var (Dizimde değil tabi, şortumda.. :))

Deja Vu Bar - Kaş

Unutmadan batık kente gitmemize rağmen neden göremediğimiz konusuna gelince…

Fransa da pek meşhur ve adını söyleyebilseydim çok fiyakalı olacağım bir yazar varmış ve hep Eyfel Kulesi‘nin altındaki bir cafe’de oturur yazısını yazarmış. Bir gün arkadaşı demiş ki: Hani sen Eyfel’i sevmezdin? her Allah’ın günü burdasın bre monşer! Yazar da cevaplamış, Tüm Paris’de bu salak şeyi göremediğn tek yer burası. Yani biz de o kadar yakınından geçtik ki, suyu üstünden batık kenti göremedik.

Son olarak da, kitaptan konuşayım biraz. Ben aslında tarzını Nick Hornby‘e yakın bulduğum ve biraz da eğlenmek için almıştım kitabı. Beklediğim kadar eğlenceli değildi ama erkeklerin çocuk yetiştirmeye bakışını gayet sevimli şekilde aktarmıştı. Aşağıya kitabın ilginç bir kısmını yapıştırıp bitiriyorum.

Yavrularımızda fark ettiğimiz her küçük detayı harika ve büyüleyici buluyormuş gibi yaparız ama hepimiz kendimizi kandırıyoruz. Küçük çocukları sıkıcıdır; bu bahsetmeye cüret edilemeyen bir sıkıntıdır…

Hepsini yazamadım, devamı kitapta :)