Tam olarak nereye gidiyorum acaba?

Peygamber vitesi bir sürücü argosu. Arabayla yokuş aşağı giderken, vitesi boşa alıp benzinden tasarruf etmek demek. Eski arabalarda varmış tabi böyle birşey, şimdilerde vitesi boşa almamak lazımmış aksine. Neyse işte, ben severim bu tabiri, hayatı akışına bırakmak gibi birşey… Zaten bu sanırım bildiğim tek sürücü argosu, onu da burada böyle tek seferde harcayıverdim. Harcamasam iyiydi ama harcadım gitti.

Geçen zaman içinde bir kaç kez blog yazayım dedim ama ah işte şu peygamber vitesi ruh hali yok mu. Bir anda yazacağım herşeyin geçiciliğini düşünüp üşeniyorum. Şimdi durduk yerde edebiyat parçalamayayım diyorum. Hiç olmadı hızlıca bir kişisel özet geçeyim. Geçen süre içinde heyecan verici, güzel bir gelişme oldu, işim konusunda. Umarım sonuçları da iyi olacak. Yalnız bu arada benim MacBook’un diskini çökertledim (ben uydurdum), o kötüydü. Aldığım yedekler filan da bir işe yaramadı ve ben tam rahatladım derken yeniden bir çalışmanın içine girdim. Şimdi de daha önce yaptıklarımı kurtarmaya çalışıyorum. Sürücülerin bu durum için de muhtemelen bir argoları vardır ama ben bilmiyorum. Yine de biz bu duruma “Peygamber Levyesi” diyebiliriz. Neyseki en azından MacBook, benim Ek-MacBook’um, servisten geri döndü. Daha da güçlü olarak hem de…

Son zamanlarımıza damga vuran önemli şeylerden biri de durmadan yağan kar oldu. Bahçeşehir gibi kayak tesislerini kıskandıran bir yerde oturunca kar o kadar da şeker birşey gibi durmuyor. Bir süredir tüm planlarımızı doğa koşullarına göre yapıyoruz. Neyseki ben de bu fırsatı kullanıp Jalin’in aklına Anadolu Yakası’nda oturma fikrini işliyorum. Yani karla beraber çakallar da sokağa döküldü diyebiliriz, Ehehehe (Pis pis gülmek geldi içimden)

Bu kadar yazıp da şarkı paylaşmadan bitirmek yakışık almaz. Birincisi Peter Gabriel‘in cover’lardan oluşan Scratch My Back albümünden, bir Arcade Fire cover’ı, My Body Is A Cage… Bana göre albümdeki en iyi cover bu…

Peter Gabriel – My Body Is A Cage (Arcade Fire Cover)

Buradan indirebilirsiniz.

İkincisi de Cinnamon Chaser’dan. Şarkının kendisi de çok güzel ama videosu çok daha güzel işin doğrusu. Smack My Bitch Up’ın tarzına benziyor. Aslında Smack My Bitch Up ile karmasını düzeltmeye çalışan My Name Is Earl’ün birleşimi de denebilir.

Cinnamon Chasers – Love Deluxe

See you.

Kesin bu yolda geyik var...

Bozuk saatler gibi olsak,
Bütün gün doğru saati göstereceğiz diye yorulacağımıza
Günde iki kere doğru saat bizden geçiverse

Vakti zamanında biryerlerde yazmıştım, eninde sonunda doğru şarkı doğru yerde gelir diye. Tam olarak böyle yazmamıştım aslında, biraz daha edebi birşeydi. O zaman becerebiliyodum, şimdi çok çekici gelmiyor öyle yazmalar. Şimdilerde daha çok sakinliğin peşindeyim, hani ses olmasın da güzel sözler olmasa da olur gibilerden…

Geçen gece yeni yaşıma girdim. Yaş yeni ama aslında içerik olarak çok da yeni sayılmaz. Yepyeni bir Anadol gibi diyeyim de siz anlayın Gece çalışarak girdim yeni yaşıma. Sabahına birşeyler yetiştirmek için uğraşırken doğum günü filan aklıma gelmedi. Jalin kutlamasa hiç hatırlamayacaktım muhtemelen. Neyseki bir şekilde Radyo Eksen‘i dinliyordum ve artık neyi içtiğimi, neyi yazdığımı bilemediğim bir anda şu sözleri duydum:

Stop chasing shadows, just enjoy the ride…

Ben ilk defa duydum, benim ayıbım. Belki siz zaten biliyorsunuz, şarkı Morcheeba’nın Enjoy The Ride’ı. 2008 yılıdaki Dive Deep albümünden. Hani albümün adı da yakışmış, ambiyans katmış

Bir şarkıya ulaşmak bu kadar kolay olmamalı. Nerde walkman’in pili bitmesin diye kurşun kalemle kasetleri geri sardığımız günler. Hemen Google’layıp buldum, 100 bin dolar verip satın aldım ve dinlemeye başladım. Sözlerini araştırdım, aşağıdaki satırlara takılıp kaldım:

The day that you stop running
Is the day that you arrive

Biraz siz de takılın

Buradan indirebilirsiniz.

Pasifik güzel ama Atlantik'in kafası iyi...

Şu aralar bir devlet projesi için çalışıyorum. Tahmin ettiğiniz üzere çok gizli ve tehlikeli bir görev. İşin içinde Amerikan başkanı dahil herkes var. Siz bilmiyorsunuz ama tüm üst düzey ülke görevlileri, bıyıkları az ya da çok olsun, bu görevde umutlarını bana bağlamış durumda. Böyle olunca da blogdur filan çok zamanım olmadı. Yalnız bu blog da öyle bir illet ki, kendi kendine iş bağlıyor insan. Yazmadıkça kendini suçluyorsun, ama yazmadıkça yazasın da kaçıyor. Bir derde düştüm sen kurtar Rabbim (Farkettiğiniz üzere bu son cümleyi üstünüze alınmıyorsunuz).

Lafı uzatmadan, dediğim gibi bir devlet projesi var ve bu projenin pilot bölgesi de Erzincan. Erzincan’ın pilot bölge olarak seçilmesinin elbet bir sebebi var; açıklamak gereksiz ama komik bir nedeni olduğunu bilin yeter. Sonuç itibarıyla kısa süreliğine de olsa Erzincan’a gitmiş oldum bu proje sayesinde. Erzincan’la ilgili ilk dikkati çeken şey tüm binaların az katlı olması. Bir de şehrin aşırı düzlüğü. 10 derecelik tatlı, hafif bir yokuş bile yok. Tam bisikletlik. Tüm caddeler birbirini dikey kesiyor, neredeyse hepsi tam 90 derece… Evet blog geometri dersine dönmeye başladı, farkındayım… Neyse, kent depremlerden müzdarip olunca sürekli yeniden ve daha düzgün yapmak durumunda kalmışlar… Erzincan’ın kendine has jargonu da enteresan. Neşeli tirit, hoşgeldin kebabı, cimin üzümü filan…

Projenin büyük kısmını evde tamamlıyorum. Geçen zaman içinde masamı daha da büyüttük ve ikinci, büyük bir ekran daha aldık. İlk başta çekici gelen home office fikri aslında sanıldığı kadar güzel değil. En büyük problem çalışma saatinin olmaması. Gündüzleri minibüs şöförü gibi geceleri de vampir gibi sürekli çalışıyorum. Benim lanetim “mükemmelci” olmak. “Yaptım oldu anasını satayım” diyerek geçemiyorum hiçbirşeyi. Sonuçta genelde insanların dibini düşüren işler çıkıyor ama genleri bozulmuş böyle bir ülkede düşen dipleri toplama işi bile bana kalıyor. İtiraf etmek gerekirse altı boş şeylerin üstünde günlerini dünyayı kurtarmış gibi geçirebilenleri kıskanıyorum… Onlara imreniyorum ve hasetler içinde ortamdan çatlıyorum… Keşke diyorum onların bir klubü olsa ve ben de 10 bin dolar verip o klübe girebilsem… Ben salağım, o yüzden uğraşıyorum, o yüzden her kelimeye, her çizgiye, her eksikliğe, her probleme takılıyorum… Tüm potansiyel başarısızlıkları önceden sezebiliyorum ama onları pofuduk pofuduk kabartıp üstüne oturup, “Hay Allah” diyemiyorum…

Niye yiyosunuz lan beni?

İşte böyle; 35′ime çok az kaldı. Yaşlılık vıdı vıdı konuşmadan olmaz, bir yerde benim de hakkım böyle şikayetçi konuşmak. Yoksa ben de farkındayım, can çıkar huy çıkmaz. Herkesin kendi olduğu bir yol var, başka yoldan gitmeyi de beceremeyiz…

Öyle ya da böyle, bir blog daha devirdim ya, ona bak sen

Kopuk Prenses ve 7 Göller

İşin aslı başlığın içerikle hiç alakası yok. Yani içerik de başlık da birbirinden kopuk, dolayısıyla aslında başlık içerikle de gayet alakalı.

Mayıs ayında Jalin’le gittiğimiz Yedigöller gezisinden yukarıdaki resim. Profesyonel fotoğrafçı değilim, o yüzden idare ediverin. Hoş Yedigöller’de ne tarafa baksanız harika bir manzara ile karşılaştığınız için, fotoğraf makinanız kazara düşerken bile güzel resim yakalayabiliyorsunuz.

İnsanı bunaltan, öldürücü sıkıcı yolunu saymazsak, tazelenmek için muhteşem bir yer Yedigöller. Aldığınız her nefesin içine karışmış ahşap, su, nem ve çimen tadını rahatlıkla hissedebiliyorsunuz. Tabi o tadı mangal yakıp, et pişirerek zenginleştirmeniz de mümkün

Yahu, nereden nereye. Amacım sadece bir şarkı daha paylaşmaktı; bu resim şarkıya uygun olur diye düşünmüştüm. Neyse, Yedigöller’den de bahsetmiş oldum

Aşağıdaki şarkı 2020 Soundsystem‘e ait. Biraz sabrederseniz, özellikle vokalin başlamasıyla hem sürükleyen hem de rahatlatan bir havası var. Başka yerlere gidemediğiniz zaman oturduğunuz yerden tazelenmek için..

2020 Soundsystem – Closure

Buradan indirebilirsiniz.

Evet, Yedigöller güzel bir yer…

Belki farkında değilsiniz ama çok komik bir ülkede yaşıyoruz. Bu çok komiklik aslında bildiğin traji komiklik. Hatta tevellütü daha gerilerde olacaklar için şöyle de açıklamakta mahsur yok: Gülüyoruz ağlanacak halimize

Başlıktaki gibi sansür, yasaklama denince üstüne yazılması, düşünülmesi gereken çok şey var. Ben şimdilik bir çok yasaklamaya göre daha naif ama gidişatın tehlikesini göstermesi açısından önemli bir ahir zaman sansüründen bahsetmek istiyorum. Yakın zamanda iki site daha engellendi; Last.FM ve MySpace. İki site hakkında da çok fazla konuşmaya gerek yok heralde. Sitelere erişimi engelleten kurum, telif haklarından şikayetçi MÜYAP; detaylarını burada okuyabilirsiniz.

İşin komik yönü site engellemenin bu kadar kolay olabilmesi. Hem de sitenin içeriğinin şikayetle uyumluluğu tartışılır olsa bile… MySpace’de sanatçılar ve insanlar şarkıları dinlenmesi için (indirilebilir olmayan şekilde) paylaşabiliyorlar, peki ama şarkı paylaşmayanların suçu ne? Daha da önemlisi, bu sitelere erişenlerin suçu ne? Engelleme kararını veren merci buna ne kadar dikkat ediyor? Ya da bizler gibi bu sitelere erişenlerin savunucusu biri bu kararın içinde yer alabiliyor mu? İnsanlar kötü, pis, kaka şeyler aratıyor diye Google’ı kapattırabilir miyim?

Bu engellemelerle beraber günlük hayatımıza da DNS diye bir kelime geldi. Engelenen sitelere “bu şeyin” ayarlarıyla oynayarak erişebiliyoruz. Ama bu da sorunun asıl çözümü değil, aslında sadece tehlikeyi görmezden gelmenin başka bir şekli.

Durumu anlamak için basitçe DNS’i şöyle tarif edebilirim: İnternette ulaşmak istediğiniz her sitenin bildiğimiz ismi dışında bir adresi vardır, aynı telefon numaraları gibi. Biz nasıl telefon numaralarını ezberlemek istemeyip onun yerine telefon rehberlerine isim + telefon şeklinde kaydediyorsak, kişiyi aramak istediğimizde rehberden ismini bulup arama yapıyorsak internette de aynı şekilde çalışıyor. Biz google.com’a gitmek istediğimizde, tarayıcımız ilk önce bilgisayarımızda kayıtlı olan DNS adresine gidip, google.com’un asıl adresi nedir? diye soruyor. DNS de buna cevaben 74.125.45.100 gibi sayılardan oluşan bir adresi söylüyor ve tarayıcımız da gidip bu adresteki siteyi görüntülüyor. Yani DNS aslında telefon rehberi gibi çalışan, uzaktaki bir bilgisayardan ibaret.

Bir siteyi engellemek isteyen kişilerin yaptıkları ise gidip DNS’den ilgili sitenin adresini silmek. Bu durumda tarayıcınız DNS’e gidip www.last.fm’in asıl adresi nedir? diye sorduğunda cevap alamıyor ve takılıp kalıyor. Engellemeleri yapan kişiler tabiki bu silme işlemini sadece kendi sorumlulukları olan DNS lerde yapabiliyorlar. Yani TTNET’in DNS’lerinde. Türkiye’de internete bağlanan kişiler otomatik olarak TTNET DNS’lerini kullandıkları için de bu engellemeden etkileniyorlar.

Bu engellemeden kurtulmak için bulunan geçici çözüm TTNET DNS’leri yerine dünyanın başka yerinde yer alan OpenDNS gibi DNS’lerin adreslerini kullanmak. Bu şekilde tarayıcılarımız TTNET’in valla yapcak bişi yok diyen DNS’lerinin yerine onlara www.last.fm’in adresini biliyorum, şurası diyen DNS’lerle muhatap oluyorlar.

Burada dikkat ederseniz, aslında halen, muhtemelen TTNET’deki birilerinin iyi niyeti söz konusu. Yaptıkları sadece rehberden numarayı silmek, o kişiye giden hattı kesmek değil.

İşte asıl tehlike de burada. Hepimiz internetten dünyaya çıkarken belli hatlar üzerinden ilerliyoruz. O hat üzerinde kimin hangi internet adresine erişmek istediğini bulmak ve bunu engellemek teknik açıdan çok kolay. Yani iyi niyetli bir DNS tarayıcınıza google.com 74.125.45.100 adresinde dese bile sizin oraya giden yollarınız kesilmiş olabilir.

Bu yüzden internette sansür çok tehlikeli, ve kesinlikle sıradan bir araç şekline dönüştürülmemesi gereken bir durum. Hepimizin engellenen siteler üzerinde hakkımız var. Birileri buralarda kötü şeyler yapıyor diye bizim haklarımız kısıtlanamaz. Bu tıpkı birisi sokağa tükürdü diye kimseyi sokağa çıkarmamaya benzer ve bunun sonu da kanunsuzluğun normalleşmesine doğru gider.

Eğer internette devlet bütünlüğünü tehdit ettiğini düşündüğünüz içerik varsa sadece o içeriğe erişmenin yöntemi ilgili site ile iletişim kurup kanunun yollarını izlemektir. Ya da internette telif hakları çiğneniyor diyorsanız bunun için de uygun mekanizmaları geliştirip işletecek kadar kafanızı yormalısınız (Örneğin Müyap internetten topladığı telif parasını sanatçılara nasıl dağıtacağını da ortaya koymuş olmalı). Daha da önemlisi, interneti sadece bedavadan mp3 indirildiği bir yer olarak görmekten öteye gitmelisiniz. Bugün internet sanatçılar için de çok önemli bir tanıtım mecrası. Dünyanın bir ucundaki müzisyene bile tanınma, eserlerini paylaşma imkanı sunabilen bir alan.

Son olarak, Müyap’ın bu yasakçı tavrına ilişkin bir eylemi duyurmak istiyorum. Dinleme Parkı bu konuda şöyle bir kampanya başlatmış. Katılımlarınızı eksik etmeyin.

Böyle bir postu da herşeye inat müzik paylaşmadan kapatmak olmaz. Aşağıdaki video frYars, yani 19 yaşındaki Londralı Ben Garrett‘in Visitors adlı şarkısına ait. Ben’in saçları için yorum yapmak istemiyorum ama şarkı için harika diyebilirim. Üstelik şarkının bir bonusu da Dave Gahan‘ın vokal desteği! Tadını çıkarın, saçlara takılmayın.

> mp3: frYars – Visitors

GusGus “Add This Song” from Kompakt Records on Vimeo.

Zenstation’dan, şu güzel sonbahar gününde, daralanlara, sıkılanlara, bunalanlara, kendini anlatamayanlara, anlatmaya çalışırken komik olanlara, ne çalışmaya ne yaşamaya vakit bulamayanlara, hayal kırıklıklarının kolleksiyonunu yapanlara, sinir uçları sıyrılmış da herşeyden acı duyanlara, acıyla güçsüzleşip de darbe alanlara, anlaşılmayanlara, doluya koysa olmayan, boşa koysa dolmayanlara, benim ne skim işim var bu hayatta diyenlere, kendini sevemeyenlere, kendini üzenlere, hiçbirşeye yetişemeyenlere, hayatın ucunda bir fener olmadığını anlayanlara, cennete gitmek isteyip de cehenneme yakın duranlara, cennete gitmek isteyip de ölümden korkanlara, yüzmekten biten ama bırakmayı kendine yediremeyenlere, istediğinden çok olması gerekeni yaşamak zorunda olanlara, kendini artık kandıramayanlara, kafamı dinleyeyim deyip de kendine dayanamayanlara, düşünmek istemeyenlere, düşünüp düşünüp bir yere gelemeyenlere, haksızlığa uğradığını düşünenlere, haksızlığı kimseye şikayet edemeyeceğini bilenlere, şöyle içimi çıkarıp ortaya koysam dünya yanar diyenlere, gözlerinde artık ışık göremeyenlere, yorulanlara, canını sıkanlara laf söyleyemeyenlere, komik insanların oyuncağı olanlara, aklına güzel birşey gelmeyenlere, bitse de gitsek diyenlere, üzgünlere, direnenlere, ne bok var da direniyorum diyenlere, vazgeçenlere, vazgeçmenin de geçmemek kadar anlamsız olduğunu bilenlere, bildiği herşeyin anlamsız olduğunu anlayanlara… büyük armağan!

Archive – Fuck U

Buradan indirebilirsiniz.

Theres a space kept in hell with your name on the seat
With a spike in the chair just to make it complete
When you look at yourself do you see what I see?
If you do why the fuck are you looking at me?

I wanna live 'til I die, No more, No less.

İkidir yazdığım blog’ların başlığı İngilizce oluyor; ama İngilizce başlık yapmamayım diye de şimdi yazmak istediklerimin asıl vurucu cümlesini yok saymak olmazdı. Bu ünlü en azından biraz ünlü deyiş İngiliz komedyen ve oyuncu Eddie Izzard‘a ait.

Eddie Izzard Yemen’de doğup ardından İrlanda’ya göç etmiş bir ailenin çocuğuymuş (bu blogu yazarken okudum şimdi), sonrasında da İngiltere’nin çeşitli yerlerine gidip durmuşlar. Küçük yaşta annesini kaybetmiş. Babası gibi muhasebeci olmak için okurken okuldan şutlanmış ve böylece Eddie kendini tamamen tutkusu olan stand-up’a vermiş. Okuldayken sahnede yaptığı işi bir dönem sokakta devam ettirmiş. Sonrası ise detaylarını burada da okuyabileceğiniz bir başarı öyküsü şeklinde gelişmiş. Hatta kimi yerlerde Eddie en başarılı 100 komedyen arasında 3. olarak gösterilmiş.

Eddie Izzard sadece bir komedyen değil, aynı zamanda da bir drama oyuncusu. Bir çok TV dizisinde ve filmde yer almış. En son şu Tom Cruise‘un alman subayını oynadığı Valkyrie filminde de, Hitler’e yakın çalışan ama direniş’in bir üyesi olan Erich Fellgiebel (bunu da kopyaladım, yapıştırdım) rolü ile karşımıza çıkmıştı.

Eddie’nin en bilinen yönlerinden biri de travesti olması. Benim buraya koyduğum resimden pek anlaşılmıyor ama kendisi gayet de bir sürü makyaj ve topuklularla endam gösterebiliyor. İşin ilginç tarafı bu yönü enteresan bir ayrıntı olmaktan öteye gitmiyor. Kendi ülkesinde ve diğer yerlerde saygın bir sanatçı olarak görülüyor, programları TV’larda yayınlanıyor vb. Bunun altındaki neden muhtemelen işinde çok başarılı olması ve travesti kişiliğini gayet doğal ve sakınmadan yaşayabilmesi, bu durumu kişiliğinin önüne taşımaması. Amerikalılara kendi tarihleri hakkında ders verebilecek ya da şovunu Fransa’da Fransızca yapabilecek kadar kültürlü olması da artı etkenler tabi…

Çok da uzatmadan, Eddie Izzard benim kafamı dağıtmak istediğim zamanların vazgeçilmezlerinden biri. Böyle zamanlarda Youtube’a girip teker teker videolarını dolaşıyorum. Hatta Amerikalı bir velet oturup Eddie’nin parodilerinin Lego animasyonlarını bile yapmış. İşte o animasyonlar biri: Darth Vader Death Star’ın kafeteryasındayken:

Bu arada Youtube’a giremeyen kaldıysa halen, şu şekilde girebilirler.

Bu arada blog’undan ve twitter’ından takip ettiğim kadarıyla, Eddie şu anda BBC’nin düzenlediği, dünyadaki fakir çocukların gelişimlerine yönelik Sport Relief programı için maraton koşuyormuş. Muhtemelen bu sefer topuklu giymiyordur

Ve son olarak, muhteşem Cake? Or Death? parodisi. Bu parodinin bir yerinde Osmanlı İmparatorluğu’ndan ve onun mobilyayla dolu olduğundan da bahsediyor:

Önemli olan şey ise bu filmin devamı Tron Legacy‘nin 2010 yılında, ilkinden 27 yıl sonra gösterime girecek olması ve bu filmin müzikleri için de olabilesi en uygun adayın seçilmesi: Daft Punk!

Daft Punk Electroma ve Interstella 5555 gibi yapıtlarıyla zaten bu tür absürd geek filmlerine olan ilgisini ortaya koymuştu, Tron Legacy ile de muhtemelen en güzel günlerini yaşayacaklar. Robot kişiliklerin arkasına gizlenip, salt müziklerini öne süren, inanılmaz güzeli inanılmaz basit ifade edebilen bir grup Daft Punk. 2010′da bu filmin müziklerini severek dinleyeceğiz, şimdilik iştah açıcı olarak, buyrunuz:

Daft Punk – Tron Legacy Theme (John Roman Remix).mp3

Buradan indirebilirsiniz.

NOT: Blog’un başlığı LCD Sounsystem’ın Daft Punk is Playing at My House‘undan afırtı.

Oh la la la, trüf mantarı!

Gurmelikle pek değil, hiç alakam yok. Hatta bu konuda problemli biri sayılabilirim. Çocukluğum Zonguldak Ereğli‘de geçti, yani deniz kasabasında büyüdüm. Buna rağmen deniz ürünlerini sevmem, yemem; yediğim tek deniz ürünü ton balığı konservesi. Sebzelere de büyüdükçe alışmamla beraber, kerevizi ve pırasayı sadece savaş durumunda, o da düşmanın kafasına vurmak için kullanırım.

Tabiki mutlu değilim böyle olmasından. İsterdimki ben de balıkları ayırd edebileyim, bir balığı diğerine tercih edeyim. Hatta “Oh monşer bu 28 bacaklı aldante pişmiş beyaz şarap soslu deniz yaratığı da ne harikaymış, michelin yıldızlı şef ne de güzel füzyon yapmış” diye cümleler kurayım.

Ama iş okumaya gelince, en çok sevdiğim yazılardır gurme yazıları. Sanırım bana belgesel seyretmenin tadını verdiği için. Hani, bir bina yapılırken çekilen zorlukları bilmek, tarihten bir karakter hakkında detayları öğrenmek aslında pek bir işimizi görmez ama bizi kısıtlı dünyamızdan çıkardığı için bunları yapmak hoşumuza gider ya… Benimki de o hesap. O yazıları okurken uzaktaki bir restoranda tipini bile sevmediğim balıkları yerken, kokusuyla beni Yoda’ya benzetebilecek sosları denerken, mutfakta füzyon yemek girişimlerinde bulunurken ya da adını söyleyemediğim şarapları içerken görebiliyorum kendimi.

İşte adı geçen Ereğli

Herneyse, bu konulara gelince benim de iki favorim var. İkisi de en severek okuduğum gazete olan Milliyet’te de yazan insanlar. Birincisi şahane insan Vedat Milor, ikincisi ise yine aynı sayfada yazan İçki Uzmanı Mehmet Yalçın. Vedat Milor NTV‘de de program yapıyor, oradan da tanıyor olabilirsiniz.

Vedat Milor aslında çok kaliteli bir eğitimi olan, yurtdışında da devlet için çalışmış biri. Kişiliğindeki kaliteyi blog sitesindeki yazılarından da görebilmeniz mümkün. Bir ilginç özelliği de aslında hatırı sayılır bir kariyer yapma imkanı varken, sadece yemek yemeyi buna tercih etmesi.

Benim oturup da bu blogu yazmama neden olan şey ise Uzman TV‘de kokteyleri araştırırken Mehmet Yalçın‘ın viski yorumlarına rastlamış olmam. Seyretmenizi tavsiye ederim; dediğim gibi içkiyle aranız olmasa bile sizi biraz olsun kabuğunuzdan çıkarabilecek güzel şeyler bunlar. Bu arada viski yolun yarısını temsil eden bir içkiymiş, bende son zamanlarda gelişen viski sevgisinin nedeni bu olsa gerek

Uzman TV’den diğer bir içki uzmanı keşfim de Ertan Engin. Onun da kokteyl anlatımlarını dinlemenizi tavsiye ederim. Bir konu hakkında uzmanı konuşurken konu kendiliğinden güzelleşiveriyor.

Son olarak da bu Ramazan gününde bu kadar içki konuştuğum için başımın belaya girmemesini umduğumu söylemek istiyorum