Trust me, I know what I'm selling

Adından da anlaşılabileceği gibi, salestechie.me teknik satış içerikli bir blog. Az çok kendimce teknik satış, teknik pazarlama ipuçları verdiğim ve gittiğim yerlerle ilgili bir kaç satır yazdığım bir yer. Pazarlama demişken aman sürekli “sosyal medya, yeni mecra, gak guk” diyen tiplerden biri olduğum anlaşılmasın. Daha çok nasıl sunum yapılmalı, içerik nasıl tasarlanmalı ve ürünün hikayesi nasıl anlatılmalı gibi şeyler işte.

Neden .me uzantısı derseniz de, .com uzantısı dolu olduğu için ve .net ya da .org gibi bir uzantı istemediğim için. Aslında .ie uzantısı için de uğraştım, hani ismi salestech.ie gibi sevimli birşey olsun diye. .ie İrlanda’nın uzantısı ve bu uzantı için İrlanda’da ticari bir girişiminizin olması gerekiyormuş. Guiness sevmek yeterli değilmiş :)

Tam olarak nereye gidiyorum acaba?

Peygamber vitesi bir sürücü argosu. Arabayla yoku? a?a?? giderken, vitesi bo?a al?p benzinden tasarruf etmek demek. Eski arabalarda varm?? tabi böyle bir?ey, ?imdilerde vitesi bo?a almamak laz?mm?? aksine. Neyse i?te, ben severim bu tabiri, hayat? ak???na b?rakmak gibi bir?ey… Zaten bu san?r?m bildi?im tek sürücü argosu, onu da burada böyle tek seferde harcay?verdim. Harcamasam iyiydi ama harcad?m gitti.

Geçen zaman içinde bir kaç kez blog yazay?m dedim ama ah i?te ?u peygamber vitesi ruh hali yok mu. Bir anda yazaca??m her?eyin geçicili?ini dü?ünüp ü?eniyorum. ?imdi durduk yerde edebiyat parçalamayay?m diyorum. Hiç olmad? h?zl?ca bir ki?isel özet geçeyim. Geçen süre içinde heyecan verici, güzel bir geli?me oldu, i?im konusunda. Umar?m sonuçlar? da iyi olacak. Yaln?z bu arada benim MacBook’un diskini çökertledim (ben uydurdum), o kötüydü. Ald???m yedekler filan da bir i?e yaramad? ve ben tam rahatlad?m derken yeniden bir çal??man?n içine girdim. ?imdi de daha önce yapt?klar?m? kurtarmaya çal???yorum. Sürücülerin bu durum için de muhtemelen bir argolar? vard?r ama ben bilmiyorum. Yine de biz bu duruma “Peygamber Levyesi” diyebiliriz. Neyseki en az?ndan MacBook, benim Ek-MacBook’um, servisten geri döndü. Daha da güçlü olarak hem de…

Son zamanlar?m?za damga vuran önemli ?eylerden biri de durmadan ya?an kar oldu. Bahçe?ehir gibi kayak tesislerini k?skand?ran bir yerde oturunca kar o kadar da ?eker bir?ey gibi durmuyor. Bir süredir tüm planlar?m?z? do?a ko?ullar?na göre yap?yoruz. Neyseki ben de bu f?rsat? kullan?p Jalin’in akl?na Anadolu Yakas?’nda oturma fikrini i?liyorum. Yani karla beraber çakallar da soka?a döküldü diyebiliriz, Ehehehe (Pis pis gülmek geldi içimden)

Bu kadar yaz?p da ?ark? payla?madan bitirmek yak???k almaz. Birincisi Peter Gabriel‘in cover’lardan olu?an Scratch My Back albümünden, bir Arcade Fire cover’?, My Body Is A Cage… Bana göre albümdeki en iyi cover bu…

Peter Gabriel – My Body Is A Cage (Arcade Fire Cover)

Buradan indirebilirsiniz.

?kincisi de Cinnamon Chaser’dan. ?ark?n?n kendisi de çok güzel ama videosu çok daha güzel i?in do?rusu. Smack My Bitch Up’?n tarz?na benziyor. Asl?nda Smack My Bitch Up ile karmas?n? düzeltmeye çal??an My Name Is Earl’ün birle?imi de denebilir.

Cinnamon Chasers – Love Deluxe

See you.

Kesin bu yolda geyik var...

Bozuk saatler gibi olsak,
Bütün gün doğru saati göstereceğiz diye yorulacağımıza
Günde iki kere doğru saat bizden geçiverse

Vakti zamanında biryerlerde yazmıştım, eninde sonunda doğru şarkı doğru yerde gelir diye. Tam olarak böyle yazmamıştım aslında, biraz daha edebi birşeydi. O zaman becerebiliyodum, şimdi çok çekici gelmiyor öyle yazmalar. Şimdilerde daha çok sakinliğin peşindeyim, hani ses olmasın da güzel sözler olmasa da olur gibilerden…

Geçen gece yeni yaşıma girdim. Yaş yeni ama aslında içerik olarak çok da yeni sayılmaz. Yepyeni bir Anadol gibi diyeyim de siz anlayın :) Gece çalışarak girdim yeni yaşıma. Sabahına birşeyler yetiştirmek için uğraşırken doğum günü filan aklıma gelmedi. Jalin kutlamasa hiç hatırlamayacaktım muhtemelen. Neyseki bir şekilde Radyo Eksen‘i dinliyordum ve artık neyi içtiğimi, neyi yazdığımı bilemediğim bir anda şu sözleri duydum:

Stop chasing shadows, just enjoy the ride…

Ben ilk defa duydum, benim ayıbım. Belki siz zaten biliyorsunuz, şarkı Morcheeba’nın Enjoy The Ride’ı. 2008 yılıdaki Dive Deep albümünden. Hani albümün adı da yakışmış, ambiyans katmış :)

Bir şarkıya ulaşmak bu kadar kolay olmamalı. Nerde walkman’in pili bitmesin diye kurşun kalemle kasetleri geri sardığımız günler. Hemen Google’layıp buldum, 100 bin dolar verip satın aldım ve dinlemeye başladım. Sözlerini araştırdım, aşağıdaki satırlara takılıp kaldım:

The day that you stop running
Is the day that you arrive

Biraz siz de takılın :D

Buradan indirebilirsiniz.

Pasifik güzel ama Atlantik'in kafası iyi...

Şu aralar bir devlet projesi için çalışıyorum. Tahmin ettiğiniz üzere çok gizli ve tehlikeli bir görev. İşin içinde Amerikan başkanı dahil herkes var. Siz bilmiyorsunuz ama tüm üst düzey ülke görevlileri, bıyıkları az ya da çok olsun, bu görevde umutlarını bana bağlamış durumda. Böyle olunca da blogdur filan çok zamanım olmadı. Yalnız bu blog da öyle bir illet ki, kendi kendine iş bağlıyor insan. Yazmadıkça kendini suçluyorsun, ama yazmadıkça yazasın da kaçıyor. Bir derde düştüm sen kurtar Rabbim (Farkettiğiniz üzere bu son cümleyi üstünüze alınmıyorsunuz).

Lafı uzatmadan, dediğim gibi bir devlet projesi var ve bu projenin pilot bölgesi de Erzincan. Erzincan’ın pilot bölge olarak seçilmesinin elbet bir sebebi var; açıklamak gereksiz ama komik bir nedeni olduğunu bilin yeter. Sonuç itibarıyla kısa süreliğine de olsa Erzincan’a gitmiş oldum bu proje sayesinde. Erzincan’la ilgili ilk dikkati çeken şey tüm binaların az katlı olması. Bir de şehrin aşırı düzlüğü. 10 derecelik tatlı, hafif bir yokuş bile yok. Tam bisikletlik. Tüm caddeler birbirini dikey kesiyor, neredeyse hepsi tam 90 derece… Evet blog geometri dersine dönmeye başladı, farkındayım… Neyse, kent depremlerden müzdarip olunca sürekli yeniden ve daha düzgün yapmak durumunda kalmışlar… Erzincan’ın kendine has jargonu da enteresan. Neşeli tirit, hoşgeldin kebabı, cimin üzümü filan…

Projenin büyük kısmını evde tamamlıyorum. Geçen zaman içinde masamı daha da büyüttük ve ikinci, büyük bir ekran daha aldık. İlk başta çekici gelen home office fikri aslında sanıldığı kadar güzel değil. En büyük problem çalışma saatinin olmaması. Gündüzleri minibüs şöförü gibi geceleri de vampir gibi sürekli çalışıyorum. Benim lanetim “mükemmelci” olmak. “Yaptım oldu anasını satayım” diyerek geçemiyorum hiçbirşeyi. Sonuçta genelde insanların dibini düşüren işler çıkıyor ama genleri bozulmuş böyle bir ülkede düşen dipleri toplama işi bile bana kalıyor. İtiraf etmek gerekirse altı boş şeylerin üstünde günlerini dünyayı kurtarmış gibi geçirebilenleri kıskanıyorum… Onlara imreniyorum ve hasetler içinde ortamdan çatlıyorum… Keşke diyorum onların bir klubü olsa ve ben de 10 bin dolar verip o klübe girebilsem… Ben salağım, o yüzden uğraşıyorum, o yüzden her kelimeye, her çizgiye, her eksikliğe, her probleme takılıyorum… Tüm potansiyel başarısızlıkları önceden sezebiliyorum ama onları pofuduk pofuduk kabartıp üstüne oturup, “Hay Allah” diyemiyorum…

Niye yiyosunuz lan beni?

İşte böyle; 35′ime çok az kaldı. Yaşlılık vıdı vıdı konuşmadan olmaz, bir yerde benim de hakkım böyle şikayetçi konuşmak. Yoksa ben de farkındayım, can çıkar huy çıkmaz. Herkesin kendi olduğu bir yol var, başka yoldan gitmeyi de beceremeyiz…

Öyle ya da böyle, bir blog daha devirdim ya, ona bak sen :D

Kopuk Prenses ve 7 Göller

İşin aslı başlığın içerikle hiç alakası yok. Yani içerik de başlık da birbirinden kopuk, dolayısıyla aslında başlık içerikle de gayet alakalı.

Mayıs ayında Jalin’le gittiğimiz Yedigöller gezisinden yukarıdaki resim. Profesyonel fotoğrafçı değilim, o yüzden idare ediverin. Hoş Yedigöller’de ne tarafa baksanız harika bir manzara ile karşılaştığınız için, fotoğraf makinanız kazara düşerken bile güzel resim yakalayabiliyorsunuz.

İnsanı bunaltan, öldürücü sıkıcı yolunu saymazsak, tazelenmek için muhteşem bir yer Yedigöller. Aldığınız her nefesin içine karışmış ahşap, su, nem ve çimen tadını rahatlıkla hissedebiliyorsunuz. Tabi o tadı mangal yakıp, et pişirerek zenginleştirmeniz de mümkün :)

Yahu, nereden nereye. Amacım sadece bir şarkı daha paylaşmaktı; bu resim şarkıya uygun olur diye düşünmüştüm. Neyse, Yedigöller’den de bahsetmiş oldum :)

Aşağıdaki şarkı 2020 Soundsystem‘e ait. Biraz sabrederseniz, özellikle vokalin başlamasıyla hem sürükleyen hem de rahatlatan bir havası var. Başka yerlere gidemediğiniz zaman oturduğunuz yerden tazelenmek için..

2020 Soundsystem – Closure

Buradan indirebilirsiniz.

Evet, Yedigöller güzel bir yer… :)

I wanna live 'til I die, No more, No less.

İkidir yazdığım blog’ların başlığı İngilizce oluyor; ama İngilizce başlık yapmamayım diye de şimdi yazmak istediklerimin asıl vurucu cümlesini yok saymak olmazdı. Bu ünlü en azından biraz ünlü deyiş İngiliz komedyen ve oyuncu Eddie Izzard‘a ait.

Eddie Izzard Yemen’de doğup ardından İrlanda’ya göç etmiş bir ailenin çocuğuymuş (bu blogu yazarken okudum şimdi), sonrasında da İngiltere’nin çeşitli yerlerine gidip durmuşlar. Küçük yaşta annesini kaybetmiş. Babası gibi muhasebeci olmak için okurken okuldan şutlanmış ve böylece Eddie kendini tamamen tutkusu olan stand-up’a vermiş. Okuldayken sahnede yaptığı işi bir dönem sokakta devam ettirmiş. Sonrası ise detaylarını burada da okuyabileceğiniz bir başarı öyküsü şeklinde gelişmiş. Hatta kimi yerlerde Eddie en başarılı 100 komedyen arasında 3. olarak gösterilmiş.

Eddie Izzard sadece bir komedyen değil, aynı zamanda da bir drama oyuncusu. Bir çok TV dizisinde ve filmde yer almış. En son şu Tom Cruise‘un alman subayını oynadığı Valkyrie filminde de, Hitler’e yakın çalışan ama direniş’in bir üyesi olan Erich Fellgiebel (bunu da kopyaladım, yapıştırdım) rolü ile karşımıza çıkmıştı.

Eddie’nin en bilinen yönlerinden biri de travesti olması. Benim buraya koyduğum resimden pek anlaşılmıyor ama kendisi gayet de bir sürü makyaj ve topuklularla endam gösterebiliyor. İşin ilginç tarafı bu yönü enteresan bir ayrıntı olmaktan öteye gitmiyor. Kendi ülkesinde ve diğer yerlerde saygın bir sanatçı olarak görülüyor, programları TV’larda yayınlanıyor vb. Bunun altındaki neden muhtemelen işinde çok başarılı olması ve travesti kişiliğini gayet doğal ve sakınmadan yaşayabilmesi, bu durumu kişiliğinin önüne taşımaması. Amerikalılara kendi tarihleri hakkında ders verebilecek ya da şovunu Fransa’da Fransızca yapabilecek kadar kültürlü olması da artı etkenler tabi…

Çok da uzatmadan, Eddie Izzard benim kafamı dağıtmak istediğim zamanların vazgeçilmezlerinden biri. Böyle zamanlarda Youtube’a girip teker teker videolarını dolaşıyorum. Hatta Amerikalı bir velet oturup Eddie’nin parodilerinin Lego animasyonlarını bile yapmış. İşte o animasyonlar biri: Darth Vader Death Star’ın kafeteryasındayken:

Bu arada Youtube’a giremeyen kaldıysa halen, şu şekilde girebilirler.

Bu arada blog’undan ve twitter’ından takip ettiğim kadarıyla, Eddie şu anda BBC’nin düzenlediği, dünyadaki fakir çocukların gelişimlerine yönelik Sport Relief programı için maraton koşuyormuş. Muhtemelen bu sefer topuklu giymiyordur :)

Ve son olarak, muhteşem Cake? Or Death? parodisi. Bu parodinin bir yerinde Osmanlı İmparatorluğu’ndan ve onun mobilyayla dolu olduğundan da bahsediyor:

Oh la la la, trüf mantarı!

Gurmelikle pek değil, hiç alakam yok. Hatta bu konuda problemli biri sayılabilirim. Çocukluğum Zonguldak Ereğli‘de geçti, yani deniz kasabasında büyüdüm. Buna rağmen deniz ürünlerini sevmem, yemem; yediğim tek deniz ürünü ton balığı konservesi. Sebzelere de büyüdükçe alışmamla beraber, kerevizi ve pırasayı sadece savaş durumunda, o da düşmanın kafasına vurmak için kullanırım.

Tabiki mutlu değilim böyle olmasından. İsterdimki ben de balıkları ayırd edebileyim, bir balığı diğerine tercih edeyim. Hatta “Oh monşer bu 28 bacaklı aldante pişmiş beyaz şarap soslu deniz yaratığı da ne harikaymış, michelin yıldızlı şef ne de güzel füzyon yapmış” diye cümleler kurayım.

Ama iş okumaya gelince, en çok sevdiğim yazılardır gurme yazıları. Sanırım bana belgesel seyretmenin tadını verdiği için. Hani, bir bina yapılırken çekilen zorlukları bilmek, tarihten bir karakter hakkında detayları öğrenmek aslında pek bir işimizi görmez ama bizi kısıtlı dünyamızdan çıkardığı için bunları yapmak hoşumuza gider ya… Benimki de o hesap. O yazıları okurken uzaktaki bir restoranda tipini bile sevmediğim balıkları yerken, kokusuyla beni Yoda’ya benzetebilecek sosları denerken, mutfakta füzyon yemek girişimlerinde bulunurken ya da adını söyleyemediğim şarapları içerken görebiliyorum kendimi.

İşte adı geçen Ereğli :)

Herneyse, bu konulara gelince benim de iki favorim var. İkisi de en severek okuduğum gazete olan Milliyet’te de yazan insanlar. Birincisi şahane insan Vedat Milor, ikincisi ise yine aynı sayfada yazan İçki Uzmanı Mehmet Yalçın. Vedat Milor NTV‘de de program yapıyor, oradan da tanıyor olabilirsiniz.

Vedat Milor aslında çok kaliteli bir eğitimi olan, yurtdışında da devlet için çalışmış biri. Kişiliğindeki kaliteyi blog sitesindeki yazılarından da görebilmeniz mümkün. Bir ilginç özelliği de aslında hatırı sayılır bir kariyer yapma imkanı varken, sadece yemek yemeyi buna tercih etmesi.

Benim oturup da bu blogu yazmama neden olan şey ise Uzman TV‘de kokteyleri araştırırken Mehmet Yalçın‘ın viski yorumlarına rastlamış olmam. Seyretmenizi tavsiye ederim; dediğim gibi içkiyle aranız olmasa bile sizi biraz olsun kabuğunuzdan çıkarabilecek güzel şeyler bunlar. Bu arada viski yolun yarısını temsil eden bir içkiymiş, bende son zamanlarda gelişen viski sevgisinin nedeni bu olsa gerek :)

Uzman TV’den diğer bir içki uzmanı keşfim de Ertan Engin. Onun da kokteyl anlatımlarını dinlemenizi tavsiye ederim. Bir konu hakkında uzmanı konuşurken konu kendiliğinden güzelleşiveriyor.

Son olarak da bu Ramazan gününde bu kadar içki konuştuğum için başımın belaya girmemesini umduğumu söylemek istiyorum :)

Şimdi Kaş'ta Olmak Vardı

Geçen hafta tatildeydik ve bu saatlerde Jalin’le beraber Kaş sularında yüzüyor, güneşleniyor ve bir İskandinav ata sporu olan oteldeki çiftler hakkında espri yapmaca oynuyorduk.

Kaş bizim ilk gözağrımız; her sene de mümkün olduğunca gözümüzü ağrıtmasına çalışıyoruz. Biraz da ulaşımının zorluğundan dolayı bir sakinliği var Kaş’ın; sadece gerçekten seven kişiler çekiyor o kadar yolu. Sakinlik ve güzellik esnafında bile belli oluyor, her girdiğiniz dükkanda samimiyetle karşılaşıyorsunuz. Bu arada bu yazının başlığı da tatilde okuduğum kitaptan afırtı (çalıntı), John O’Farrel‘ın Erkek İçin En İyisi adlı kitabı… Zaten kendisi de başlığı Gilette‘in The Best A Man Can Get sloganından çalmış. Kısacası John ve Ben arlanmaz, uslanmaz iki ahlaksız insanız.

Çok uzatmadan, işte tatil notları:

- Bu sefer Kaş’a teknik olarak donanımlı gittik, E71‘lerimiz sayesinde Meis‘i (a.k.a. Megisti) kontrol altında tuttuk, twitter ile dünya gündemine damgamızı vurduk.
- Twitter aslında sandığım kadar saçma değilmiş, iş için kullanırken yararlı, kişisel kullanırken de eğlenceliymiş. Bu da Jalin’in twitter’ı bu arada :)
- Her akşam dönüp dolaşıp Deja Vu‘ya gittik, sadece 1 akşam ıskaladık.
- Deja Vu’daki en iyi masayı bulduk, Mojito‘yu kendimizden esirgemedik ve adını teleffuz edemediğimiz için Caipirinha içemedik.
- Kekova’daki Batık Kent’e Sea Kayak (bildiğin kano’nun irisi) yaptık; ama Batık Kent‘i göremedik. Neden mi? Onu aşağıda anlatayım.
- Sea Kayak boyunca Jalin’le beraber kürek çektik, iyi takım olduğumuzu kanıtladık.
- Simena’daki Cafe Ankh‘da dondurma yedik. Buradaki dondurmalar şöyle, Şeftali bir gün Robin Sharma’nın kitaplarını okur ve dondurmaya dönüşür. O kadar gerçekçiydi yani meyvalar. Ferrari’sini Satan Şeftali.
- Tersane koyunda yüzerken batık bir merdiven ve ilk kez bizim gördüğümüz deniz canlısını keşfettik. Adına Deniz Kırkayak‘ı koyduk.
- Yağmur’da yüzdük.
- Bana yeşim taşından bileklik, Jalin’e de harika saç bantları aldık.
- Kaş içinde yeni bir park yeri keşfettik, Moğol bıyıklı otoparkçı amcayı sevdik.
- Kaş’ın her yerinde harika müzikler çaldığı için ipod’larımıza dokunmadık. Benimkini açık bıraktığım için şarjı bitti tabi, Jalin şaşırmadı.
- Kumlu plajları sevmediğimiz için platform’dan denize girmenin keyfini yaşadık.
- Çay saatinde verilen turta’ya Jalin ortak olmadığı için turta yiyemedim. Buna rağmen 1 kilo daha aldım.
- Üçağız’dan Kaş’a dönerken yoldan üzüm aldık, harikaydı. Satıcı köylü kadın tartmakla uğraşmadı, kafana göre al dedi. (Kilosu 1 TL)
- Jalin bana Superman tişörtü aldı. Yakıştı bence.
- Mac’imden odamızda DVD seyrettik. Mac’de ilk Kaş yolculuğunu yapmış oldu.
- El parmaklarımız kırışıncaya kadar yüzdük. Hiç güneşte kalmamamıza rağmen yandık. Ben Mansur Ark gibi oldum.

Tabi ki dönüşte Özdere‘yi ziyaret edip Baran’ı (Batman JR) ve diğer aile üyelerini görmeyi eksik etmedik. Dolce’de ikoncanların arasında deniz sefası yaptık, Jalin İkoncan Duruşu konusunda çalışmalar yapmayı ihmal etmedi tabiki. Ben de Batman JR’la tehlikeli arazi yolculuklarına çıktım, hatta dizimi kanattım. Yaklaşık 500 dikiş var (Dizimde değil tabi, şortumda.. :))

Deja Vu Bar - Kaş

Unutmadan batık kente gitmemize rağmen neden göremediğimiz konusuna gelince…

Fransa da pek meşhur ve adını söyleyebilseydim çok fiyakalı olacağım bir yazar varmış ve hep Eyfel Kulesi‘nin altındaki bir cafe’de oturur yazısını yazarmış. Bir gün arkadaşı demiş ki: Hani sen Eyfel’i sevmezdin? her Allah’ın günü burdasın bre monşer! Yazar da cevaplamış, Tüm Paris’de bu salak şeyi göremediğn tek yer burası. Yani biz de o kadar yakınından geçtik ki, suyu üstünden batık kenti göremedik.

Son olarak da, kitaptan konuşayım biraz. Ben aslında tarzını Nick Hornby‘e yakın bulduğum ve biraz da eğlenmek için almıştım kitabı. Beklediğim kadar eğlenceli değildi ama erkeklerin çocuk yetiştirmeye bakışını gayet sevimli şekilde aktarmıştı. Aşağıya kitabın ilginç bir kısmını yapıştırıp bitiriyorum.

Yavrularımızda fark ettiğimiz her küçük detayı harika ve büyüleyici buluyormuş gibi yaparız ama hepimiz kendimizi kandırıyoruz. Küçük çocukları sıkıcıdır; bu bahsetmeye cüret edilemeyen bir sıkıntıdır…

Hepsini yazamadım, devamı kitapta :)

Leiacım, biz beraber gidelim, Han solo gelsin.. Ehehe.. Sbakr..

Bugünlerde yeni bir reklam akımı var. Kısaca SBAKR olarak adlandırılan bu olguya kendi aramızda Sinir Bozarak Akılda Kalan Reklam diyoruz. Örneğin, Turkcell’in Merak Ne Güzel Şey reklamları… Aslında bu Turkcell’in ilk cümleyi devir, yeniden söyle, birleştir, ahanda slogan çalışması değil. Daha önce de Turkcell’le bağlan hayata, Hayata bağlan Turkcell’le, Cellturk’le haylan bayata girişimi olmuştu hatırlarsanız. Ben kendi adıma Turkcell’de bu şekil bir konuşma tarzı geliştirildiğini düşünüyorum:

- Nasılsın abi? Abi nasılsın?
- İyidir ya ne olsun, olsun ne iyidir ya…

Belki de reklamlarını yapan ajansın ortakları Han Solo ve Yoda‘dır:

Han Solo- Merak ne güzel şey… Bence böyle olsun…
Yoda- Olsun bence Güzel şey merak..
Han Solo- Yahu ikisi beraber olsun be abi..

Bu da demektir ki eğer Chewbacca da aynı ajansta çalışsaydı şöyle birşey olacaktı:

- Merak ne güzel şey, güzel şey merak, aaaaıııgggghhhhhnaaa!!

Bu arada, arkadaşlar aranızda Ülker çikolatalı gofret sevmeyen var mı? Peki aranızda Chewbacca’yı bir anda karşısında görse altına s*çmayacak olan var mı?

Turkcell demişken, Cemal Hünal ve saçlarının oynadığı 3G reklamını da es geçmemek lazım. Toplantıya kaldı 10 dakka, benim dosya halen leptap’ta dalında ödülü hakediyor bu reklam. En sevdiğim sahne ise bunu söylerken karşında duran küçük kızın iyi de banane m*na koyyım tavrı…

Yalnız SBAKR’ların belki de muhteşemi tabancam olsa önce sana sonra kafama sıkarım dalında altın palmiye ödülü alan Mondi‘nin.

- Kızım sana mondi alayım mığ?
- İstemem babacığm isteemeğm..
- Kızım sana bi kafa çakayım mığ?

Son zamanlarda Jalin‘le (Special J) dikkatimizi çeken bir başka SBAKR da Luxell’in mini fırınına ait. Belki denk geldiniz:

- Hanımlar istedi yaptık; yuvarlak tepsili büyük mini fırın…

Hanımlar keşke Allah’tan başka şey isteseymişsiniz.

Hmmm, içimden bir ses bir SBAKR’la geri döneceğimi söylemiyor değil…